Ziekenboeg

Soms komt alles tegelijk. 3 Honden en allemaal wat klachten.

Kenzy met oorproblemen die ook na 3 x een antibioticakuur maar niet overgaan, Pebbles met een rood oog en een klein wratje aan het ooglid, en ons oudje Floortje die om onverklaarbare redenen plots opstaat, ergens anders gaat liggen, en gedurende 10 tot 15 minuten heftig gaat hijgen en je bang bent dat dit het einde is.

Dus alle 3 naar de dierenarts. Met Kenzy wordt besloten om hem met een lichte narcose later verder te onderzoeken, het oor doet te veel pijn om zo iets te kunnen zien en doen. Pebbles heeft duidelijk last van dat kleine wratje dat over haar oogbol wrijft en dus irriteert, dus ook daar wordt een afspraak voor gemaakt, onder narcose zal dat wratje verwijderd worden. Floortje wordt goed onderzocht, maar er wordt geen reden gevonden voor die enge hijgaanvallen. Besloten wordt om een hartecho te laten maken om uit te sluiten dat het hartproblemen zijn die met behulp van medicijnen verlichting kunnen geven.

Kenzy is die week erop het eerst aan de beurt. Er blijkt helemaal achterin het oor een oorprop te zitten die vast zit. Die wordt verwijderd en het oor wordt verder schoongemaakt. Omdat hij toch slaapt, het gebit ook maar onderhanden genomen: 2 kiezen worden getrokken en de foto’s gaan naar een specialist: er is nl. in de kaak iets vreemds gezien. Na 3 dagen uitslag: geen tumor, een restant van een kies die hij in het 1ejaar van zijn leven al kwijt is geraakt. Ziet er goed uit, dus voorlopig niets doen.
Pff, wat een opluchting.

Floortje krijgt een paar dagen later een hartecho bij een andere dierenarts die binnen de kliniek zich het meest bezig houdt met hart- en longaandoeningen. Voor een hartecho hoeft ze niet in slaap gebracht te worden, dat scheelt, want een narcose voor een oudere hond is toch riskant.  Het hartfilmpje dat meeloopt geeft een regelmatige en sterke hartslag aan, dat is mooi. De verhouding hartkamer en hartboezem is niet perfect, en dat zorgt voor een ruisje. Maar eigenlijk voor een oudere hond redelijk normaal. Kortom, geen directe reden voor de aanvallen. Een nader onderzoek bij een cardioloog wordt afgeraden, dat is te belastend voor haar. Eigenlijk is ze voor haar leeftijd kerngezond.
Pff , wat een opluchting.

En dan Pebbles, onder narcose wordt het wratje nader bekeken en dan blijkt dat bij het omklappen van het ooglid daar een grote wrat onder zit. Wij zagen slechts de uitstulping. De wrat is in zijn geheel verwijderd door een arts die bekend staat om zijn ‘priegelwerk’.

Dan moet zij helaas ruim 10 dagen een kap om en aan de lijn uitgelaten worden. Er zitten hechtingen in het ooglid en die huid is daar erg dun, dus voorzichtig aan. Voor Pebbles een nare tijd, het is warm, er is regelmatig onweer (waar ze erg bang voor is), en de vakantiegangers in vliegtuigen boven ons hoofd maken haar het leven zwaar. En dat allemaal met een kap om, die ze dus behoorlijk onder kwijlt van angst. Na 8 dagen op controle, het ziet er goed uit, de hechtingen mogen eruit …. maar ze moet nog 3 dagen de kap omhouden.  3 dagen later blijkt de wond zich goed te houden, dus kap af en los in het bos. Heerlijk, wat is ze blij. Dat hebben we ook weer gehad.
Pff, wat een opluchting.

3 maal recht is scheepsrecht. Hopelijk zijn we voorlopig (liefst voor altijd) af van hondenkwalen.

Ina Hilberts / augustus 2020

Comments are closed.