Vakantie en reisperikelen 2018

Dit jaar toch maar weer eens met vakantie. Een plek zoeken waar 3 honden welkom zijn en de kans op lekker weer in de nazomer ook groot is, is niet altijd makkelijk.
En aangezien onze jongste Pebbles niet echt dol is op autorijden, wilden we ook geen dagen moeten rijden. Het werd de Bourgogne. Een leuke gîte, afgesloten ruime tuin, een apart speelterrein voor honden en direct grenzend aan een bos. Dus heerlijk voor de honden.
Een van onze wandelingen bracht ons bij een drooggevallen stroompje dat door het bos meanderde. Omdat het drooggevallen was, konden we door de bedding lopen, want paden in dat gedeelte waren er niet. Floortje, onze oudste Bearded Collie, heeft een fabuleus richtingsgevoel, een ingebouwd kompas. Zij heeft ons diverse malen gewezen op het feit dat je de wandeling ook wat korter kunt maken door rechtdoor te lopen, i.p.v. het volgen van zo'n kronkelig paadje. En als we de weg kwijt zijn, hoef je Floortje alleen maar een mooie stok te geven en ze toont ons de kortste route terug, zelfs als het voor haar de eerste keer is.

Maar aan de vakantie komt een eind en we vertrekken weer richting Nederland. Pebbles riant achterin de achterbak, en Kenzy en Floortje op de achterbank, want die vinden zo'n misselijk hondje naast zich niet prettig. Allemaal in een tuigje - verplicht in Frankrijk, ook wel zo veilig - comfortabel in mand of op kussen.
Uiteraard 's morgens nog eerst uitgebreid gewandeld. En om de paar uur stoppen voor een korte of iets langere pauze. Dat we de achterbak en Pebbles af en toe moeten schoonmaken, dat zijn we wel gewend, dus geen probleem.

Echter op een gegeven moment komt Floortje, die normaal de hele reis heerlijk ligt te slapen, overeind en begint te hijgen. Een teken dat we normaal niet moeten negeren, maar helaas zaten we op de snelweg en geen mogelijkheid tot stoppen. De eerstvolgende parkeerplaats was afgesloten, dus nog een stuk door rijden. Dat werd Floortje te veel en ... jawel ze ging in de auto poepen. En helaas na een mooie harde drol, kwam de rest er spuitend uit. Kenzy wist zich klein te maken, dus die bleef schoon, maar verder was alles op de achterbank inclusief Floortje zelf besmeurd.
Op de eerstvolgende parkeerplaats stoppen. Wij zijn i.v.m. het spugen van Pebbles altijd voorbereid en hebben vuilniszakjes, tig handdoeken, flessen water en babyluierdoekjes bij ons.
Aangezien het lunchtijd was en er behoorlijk wat mensen buiten aan het lunchen waren, hebben we zoveel mogelijk geprobeerd uit het zicht van de mensen de auto en vooral Floortje schoon te maken. En wat is het toch een geweldige hond, blijft keurig staan, terwijl er flessen water over haar poten en lichaam uitgegoten worden en tientallen luierdoekjes gebruikt worden om haar weer schoon te krijgen. Alle vieze handdoeken in een vuilniszak, de kussens en achterbank gekuist. Nog even een korte wandeling, maar nee, alles was er al uit.
Weer verder. Een eind verderop schrok Pebbles ergens van en sprong in paniek vanuit de achterbak naar de achterbank. Nu zit ze natuurlijk vast, dus echt goed lukte dat niet, en ze bleek daarbij hangen bovenop Kenzy, die - lieverd dat hij is - dat ook zomaar over zich heen laat komen. Zo konden we niet verder reizen, we hadden geen keus, we moesten de vluchtstrook op. En gelukkig kon ik Pebbles snel weer op haar eigen plek krijgen.
Veilig weer terug op de snelweg. In Nederland aangekomen wilden we na alle perikelen toch nu snel naar huis, maar helaas, de A27 was afgesloten. Met een flinke omweg zijn wij uiteindelijk thuisgekomen. Pff, we zijn weer aan vakantie toe, ha ha!
We zullen jullie de foto's van een ondergepoepte achterbank besparen.We houden het bij een foto van een van de leuke wandelingen samen met ons drietal, Floortje, Kenzy en Pebbles; en een foto van Pebbles die uitrust bij het vakantiehuisje.

Na het voetballen rust Pebbles uit.

 

 

Comments are closed.