Floortje

Wie de blogs van de afgelopen jaren heeft gevolgd, zal gezien hebben dat een hoofdrol werd ingeruimd voor Floortje.
Helaas is Floortje volstrekt onverwacht overleden op 15 september, de dag dat ze 14,5 jaar werd.

Die ochtend heeft ze nog alles gedaan wat ze graag deed: een mooie boswandeling gemaakt, een lekkere maaltijd verorberd, nog even achter een bal aangehobbeld in de tuin, een van haar vele kuilen weer wat uitgediept en daarna in de schaduw van een struik op een paar meter afstand van ons gaan slapen … en niet meer wakker geworden.
Inderdaad, een mooie dood, geen ziektes, geen moeilijke beslissing moeten nemen, maar wat hadden we haar graag wat langer bij ons willen houden.

Het is vreemd zonder Floortje:
ik mis de mooie volle blaf als ze enthousiast is;
ik mis die prachtige ogen die je aankijken wanneer ik haar strikjes in doe;

ik mis die verwachtingsvolle blik als ik na het borstelen vertel dat ze o zo mooi is;
ik mis die eisende blik als ze vindt dat bij de mensenborrel ook een snackje voor de honden hoort;
ik mis de hoofdrol die ze opeist als er wat lekkers wordt uitgedeeld;
ik mis de hoopvolle blik als ze tijdens de wandeling aangeeft een ander pad te willen inslaan;
ik mis de dwingende blik als ze vindt dat het bedtijd is;
ik mis de vriendelijkheid en liefde die ze uitstraalt naar andere honden, ook bij wat agressievere of bange honden;
ik mis haar blijdschap als ze zelfs op hoge leeftijd nog over een boomstam weet te klimmen;

 

ik mis bij het tuinhek de uitdijende stapel takken die ze dagelijks meeneemt uit het bos;
ik mis haar gastvrijheid als er weer een ander dier in ons huis komt;
ik mis haar vreugde als ze mee mag in de auto;
ik mis haar nieuwsgierigheid als we haar meenemen naar andere plekken;
ik mis haar enthousiasme bij het bezoek aan en van mensen.

Ik mis haar.

Ina Hilberts, oktober 2020

Comments are closed.